Την Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2026 (Τσικνοπέμπτη) η Α΄ τάξη του Β΄ Αρσακείου ΓΕΛ Ψυχικού επισκέφθηκε το Μουσείο Μαραθώνιου Δρόμου , πού αλλού;, στον Μαραθώνα, λίγο πιο πάνω από εκεί που έγινε η μάχη το 490 π.Χ. Εκεί που 10.000 Αθηναίοι και 1.000 Πλαταιείς σταμάτησαν τη δύναμη 30.000 χρυσοφόρων Περσών! Για αυτό τους το κατόρθωμα ο ποιητής Σιμωνίδης από την Κέα έφτιαξε το επίγραμμα:
«Ἑλλήνων προμαχοῦντες Ἀθηναῖοι Μαραθῶνι
χρυσοφόρων Μήδων ἐστόρεσαν δύναμιν»
(Για τους Έλληνες προμαχώντας οι Αθηναίοι στον Μαραθώνα των χρυσοφόρων Μήδων κατέλυσαν τη δύναμη).
Μετά την περίλαμπρη νίκη ο Μιλτιάδης έστειλε τα καλά τα νέα στην Αθήνα με έναν οπλίτη, ή τον Θέρσιππο ή τον Ευκλέα, που έτρεξε πάνοπλος, θερμός από τη μάχη, και πέφτοντας στις πόρτες των αρχόντων, μπόρεσε μόνο να πει, «χαίρετε· νικάμε», κι έπειτα αμέσως εξέπνευσε.
Στο μουσείο μας υποδέχτηκε η υπεύθυνη κα Ειρήνη Σπανού. Μίλησε για τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα και τους εμπνευστές-διοργανωτές τους, τον Γάλλο βαρόνο Πιέρ ντε Κουμπερτέν και τον Έλληνα λογοτέχνη Δημήτριο Βικέλα. Για τον φίλο τους, Μισέλ Μπρεάλ, που είχε την ιδέα για το αγώνισμα του Μαραθωνίου στα χνάρια εκείνου του αρχαίο οπλίτη. Για τον Μανιάτη Χαρίλαο Βασιλάκο, τον πρώτο αθλητή στην ιστορία που κέρδισε μαραθώνιο στους προκριματικούς και τον Μαρουσιώτη νερουλά, τον Σπύρο Λούη, που κέρδισε στον τελικό και πήρε το μετάλλιο το οποίο και είδαμε στο μουσείο. Σε μια από τις φωτογραφίες θα δείτε τον φίλο και συμμαθητή μας Σωτήρη Βιτώρο, το γένος Βασιλάκου εκ μητρός, στο χώρο του μουσείου που είναι αφιερωμένος στον σπουδαίο μαραθωνοδρόμο πρόγονό του!
Η κα Σπανού, γλυκύτατη και ευφραδέστατη, μας συγκίνησε μιλώντας για τον σπουδαίο μαραθωνοδρόμο Στέλιο Κυριακίδη, που, αποστεωμένος και άσιτος από τον Πόλεμο και την Κατοχή, κέρδισε το 1946 τον Μαραθώνιο στις ΗΠΑ. Οι Έλληνες ομογενείς τον ρώτησαν τι θέλει κι αυτός απάντησε «ρούχα και φαγητό για τα παιδιά στην Ελλάδα». Ένα πλοίο φορτώθηκε με τα απαραίτητα, «πακέτο Κυριακίδη» ονομάστηκαν, και έφτασε στην πατρίδα για τα ορφανά και πεινασμένα Ελληνόπουλα. Όταν ρώτησαν οι δημοσιογράφοι τον Κυριακίδη πώς κατάφερε και νίκησε, αυτός απάντησε: «Έβλεπα μπροστά μου δακρυσμένες μορφές πονεμένων συμπατριωτών μου που μου έλεγαν: “Νίκησε! Νίκησε για μας!” Τότε τα πόδια μου έκαναν φτερά, πετούσα σε έναν άυλο κόσμο με τη βοήθεια της Παναγίας».
Σε άλλο σημείο του μουσείου είδαμε ολυμπιακές δάδες από το 1936 (Ολυμπιακοί Βερολίνου, όταν και ξεκίνησε η παράδοση της αφής και της λαμπαδηδρομίας) μέχρι σήμερα. Προσωπικά αντικείμενα (παπούτσια και αθλητικές εμφανίσεις) σπουδαίων μαραθωνοδρόμων ανδρών και γυναικών, Ελλήνων και ξένων. Πολύ συγκινητική επίσης η αναφορά της κας Σπανού στον Βαλκανιονίκη γιατρό Γρηγόρη Λαμπράκη που δολοφονήθηκε από το παρακράτος στην πορεία ειρήνης στη Θεσσαλονίκη κρατώντας το γνωστό πανό με τη λέξη «Ελλάδα» και τα σήματα της ειρήνης.
Στη συνέχεια παρακολουθήσαμε στην αίθουσα συνεδριάσεων του μουσείου ένα πολύ ενδιαφέρον και καλογυρισμένο ντοκιμαντέρ για τη μάχη του Μαραθώνα και την ιστορία του Μαραθωνίου Δρόμου.
Και σα να μην έφτανε η τόσο γλαφυρή και ευσύνοπτη παρουσίαση από την κα Σπανού, ήρθε εκείνη τη στιγμή, που τελείωσε το ντοκιμαντέρ, η ολυμπιονίκης της πάλης κα Βούλα Ζυγούρη, να μας μαγέψει με τα λόγια της, το ήθος και το ύφος της. Η παρουσίασή της ήταν καθηλωτική. Μας τόνισε ότι ο πρωταθλητισμός δεν είναι αθλητισμός και πως και αυτή θα μπορούσε κάλλιστα να έχει μείνει στον αθλητισμό μόνο. Πολύ σεμνή δεν μίλησε σχεδόν καθόλου για τα αθλητικά της τρόπαια. Πιο πολύ νιώσαμε ότι υπολογίζει πως είναι αξιωματικός του Πολεμικού μας Ναυτικού και πως έχει ασχοληθεί εκτός της πάλης με το τζούντο, το τριπλούν και το χόκει και πως είναι πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Ολυμπιονικών (ΣΕΟ).
Μας είπε διά στόματος Ν. Καζαντζάκη το «φτάσε όπου δεν μπορείς», ότι στον αθλητισμό, όπως και στη ζωή, σημασία μεγάλη έχει η αξιοκρατία και το «να σηκώνεσαι όταν πέφτεις».
Το πιο ωραίο ίσως ήταν το αίσθημα ισορροπίας και αρμονίας που μας μετέδωσε, αφού, παρότι ολυμπιονίκης, μας είπε πως δεν νιώθει ότι κάτι θυσίασε, αφού η μια δραστηριότητα (2 ώρες διάβασμα) εξισορροπούσε την άλλη (2 ώρες προπόνηση) και πως η νίκη δεν είναι νίκη, αν για αυτή χάσει ο άνθρωπος την αξιοπρέπεια και την υγεία του. Και όταν τη ρωτήσαμε αν ζήλευε συμμαθητές της που έπιναν καφέ, ενώ αυτή έτρεχε για προπόνηση, μας απάντησε: «Το αντίθετο, γιατί εγώ έπινα καφέ σε τόσες πόλεις του κόσμου». Τέλος, και ντροπή μας να τα λέμε αυτά πάνω από τα κόκκαλα τα ιερά των Μαραθωνομάχων, η κα Βούλα Ζυγούρη συζήτησε μαζί μας γιατί πρέπει στην Ελλάδα να κάνουμε περισσότερο αθλητισμό απ’ όσο καταναλώνουμε. Μην ξεχνάμε ότι οι άλκιμοι νέοι του Μαραθώνα, οι θαλασσοβάτες της Σαλαμίνας και οι σύντροφοι του Μακεδόνα δορυκτήτορα βγήκαν από τα γυμνάσια (γυμναστήρια) και τις παλαίστρες!
Μετά, επειδή πεινάγαμε ώρα πολλή και ήταν και Τσικνοπέμπτη, πήγαμε κοντά σε ταβέρνα εκπληκτική, «Το Αρχοντικό του Λέκκα», όπου φάγαμε όντως αρχοντικά. Ευχαριστούμε τον υποδιευθυντή μας, κ. Βραχνό Χρήστο για την οργάνωση της εκδρομής και την επιλογή της ταβέρνας, αλλά και για τα τραγούδια που έβαλε στο λεωφορείο καθώς επιστρέφαμε. Τραγουδήσαμε και γλεντήσαμε με την καρδιά μας!
