Από τον κ. Χρήστο Παρασκευά, φιλόλογο του Αρσακείου Γενικού Λυκείου Ψυχικού:
«Εγώ δεν ξέρω να υπάρχει παρά μία γλώσσα, η ενιαία γλώσσα, η Ελληνική…» Οδυσσέας Ελύτης
Ανήμερα της απώλειας του εθνικού μας ποιητή, Διονυσίου Σολωμού, τιμάται παγκοσμίως η Ελληνική Γλώσσα σε μια εορτή ειδικά αφιερωμένη σε αυτή. Η Ελληνική γλώσσα αποτελεί το μοναδικό παράδειγμα ενός γλωσσικού συστήματος που συνεχίζει μία αδιάλειπτη πορεία 40 αιώνων χάρη στην οποία μάς επιτρέπεται να μιλάμε για μία ενιαία ελληνική γλώσσα. Χωρίς να χάνει την ορμή και τη δύναμή της, έδωσε σε αφθονία τα εργαλεία και τους μηχανισμούς να εκφραστούν τα πιο δυνατά πνεύματα της παγκόσμιας διανόησης. Η ελληνική γλώσσα βρίσκεται στο στόμα της Κλυταιμνήστρας και του Μακρυγιάννη∙ ορθώνεται μέσα από τη γραφή του Ομήρου και του Σικελιανού∙ ζωντανεύει με τους Αναστάσιμους ήχους της Εκκλησίας∙ γεννάει ελπίδες στο άκουσμα των πρώτων φθόγγων του Φειδιππίδη και έρωτες στους πρώτους στίχους του Ελύτη.
Ο ελληνικός γραπτός λόγος παραμένει αναλλοίωτος για 28 αιώνες και έχει την ίδια ορθογραφία για 24 αιώνες. Όμως, αυτό που καθιστά την ελληνική γλώσσα αναντικατάστατη και παντοδύναμη δεν είναι μόνο η μακραίωνη παρουσία της στον κόσμο. Είναι το γεγονός πως αποτελεί μια γλώσσα καλλιεργημένη και ικανή να αποδοθούν οι πιο λεπτές έννοιες και πολυσχιδείς στοχασμοί μέσα από τους οποίους θα γεννηθεί ολόκληρος ο δυτικός πολιτισμός.
Αυτοί οι 28 αιώνες γραπτού λόγου αποτελούν και 28 αιώνες ελληνικής ιστορίας. Η διαδρομή του ελληνικού αλφαβήτου αρχίζει μέσω μιας ιδιοφυούς προσαρμογής του φοινικικού συστήματος στις ανάγκες επικοινωνίας των νέων χρηστών του. Στις ακτές της Ιωνίας υιοθετήθηκε η αλλαγή που έφερε η προσθήκη των φωνηέντων και αργότερα εξαπλώθηκε στα πέρατα του κόσμου και έγινε συνώνυμο του πολιτισμού και της εξέλιξης. Αυτά είναι και όλα όσα χαρακτηρίζουν το ελληνικό πνεύμα: Προσαρμογή-Εξάπλωση-Εξέλιξη. Η ελληνική ιστορία από τον Ηρόδοτο μέχρι τον Κ. Παπαρρηγόπουλο και τον Γ. Δερτιλή γράφεται με αυτά τα 24 λαμπρά γράμματα.
Με πρωτοβουλία του Πρόεδρου των Αρσακείων Σχολείων, ομότιμο καθηγητή κ. Γ. Μπαμπινιώτη, ανακινήθηκε το ζήτημα της αναγκαιότητας να αναγνωριστεί από την UNESCO η 9η Φεβρουαρίου ως Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας και να εορταστεί πέραν των στενών ελληνικών γεωγραφικών ορίων. Με την επιστημονική του κατάρτιση και την προσωπική του ευαισθησία στα γλωσσικά θέματα, θεμελίωσε γλωσσολογικά όλους τους λόγους που υπαγορεύουν την αναγνώριση της οικουμενικής πορείας της ελληνικής γλώσσας και πιστοποίησε επιστημονικά την παρουσία αντικειμενικών κριτηρίων εξαιτίας των οποίων η Ελληνική κατέχει μια ξεχωριστή θέση στην ιστορία των ανθρωπίνων γλωσσών και για αυτό αξίζει να τιμάται διεθνώς. Όπως σημειώνει ο ίδιος: «Το να εξαπλώνεται σταδιακά ο εορτασμός της ημέρας της ελληνικής γλώσσας στην Εκπαίδευση διαφόρων χωρών του κόσμου (σχολεία, πανεπιστήμια), σε πολιτιστικά ιδρύματα και οργανισμούς και σε διαφόρους άλλους φορείς […] δείχνει, νομίζω, τι βαρύτητα μπορεί να προσλάβει για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό αυτός ο εορτασμός.»
Στον 21ο αιώνα, δεν φαίνονται σημάδια «γήρανσης» της ελληνικής γλώσσας. Η ελληνική γλώσσα παραμένει ένας ζωντανός οργανισμός. Και όπως κάθε οργανισμός, μεταβάλλεται, αναπτύσσεται και εξελίσσεται. Μάλιστα, ο ομότιμος καθηγητής Γλωσσολογίας κ. Γ. Μπαμπινιώτης παραδέχεται πώς δεν υπάρχει κίνδυνος «γλωσσικής εξαφάνισης» της Ελληνικής όσο υπάρχουν άνθρωποι που τη μιλούν. Με όπλο τη γνώση μας για τη γλώσσα, τη σωστή γλωσσική διδασκαλία και την επαφή με τον ποιοτικό λόγο μέσω της φιλαναγνωσίας, η ελληνική γλώσσα θα συνεχίζει να εορτάζεται όχι με τη μελαγχολία που αποπνέουν οι εορτές των Ποσειδωνιατών για κάτι ξεχασμένο αλλά με τις γλυκές ψαλμωδίες των σπίνων και των ύμνων.
