«Όλα είχαν πάρει το χρώμα της σπάνιας υποδοχής. Άνθρωποι, σπίτια, δρόμοι. Ήρθαν τα Χριστούγεννα. Η ψυχή μειλίχια βγαίνει απ’ τα κάγκελά της· ν’ αγγίξει θέλει την αγιότητα των στιγμών…» (Μ. Λυμπεράτος)
Η γέννηση του Χριστού ως μυστήριο θείας οικονομίας είναι ξένο για το λογικό μας, παράδοξο για τη ζωή μας, ανήκει σε μια άλλη διάσταση. Γι’ αυτό έρχεται η εκκλησία να μάς βοηθήσει. Με τον τρόπο της μάς παίρνει από το χέρι και μάς οδηγεί στη Βηθλεέμ, μάς βάζει μέσα στο σπήλαιο και μάς γονατίζει μπροστά στη φάτνη. Εκεί, όταν εμείς με ταπείνωση δεχθούμε να γίνουμε μαθητές της, μάς διδάσκει το μεγάλο γεγονός, πώς ο Θεός έγινε άνθρωπος. Έτσι η φάτνη γίνεται θρόνος και το σπήλαιο ουρανός.
Εκεί γεννήθηκε «η ευσπλαχνία» (Λειβαδίτης).
Δεν υπάρχει θαύμα χωρίς κρυμμένους πόθους. Η γέννηση του Χριστού είναι αποτέλεσμα «ενθέου υπακοής» της Παναγίας στο θείο θέλημα. Για τους Χριστιανούς της συνειδήσεως και όχι της ταυτότητας τα Χριστούγεννα είναι ένα μυστήριο απρόσιτο. Είναι πολύ περισσότερο από ένα λουκούλλειο Χριστουγεννιάτικο γεύμα, ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο ή μια φιγούρα του Άη Βασίλη ως κερματοδέκτη των άπληστων παιδικών επιθυμιών. Δεν είναι «η λατρεία των χειλέων», ούτε η ετήσια αναμνηστική γιορτή αλλά μια καθημερινή βίωση της αγάπης. Δεν είναι ο μήνας μιας ψεύτικης λαμπρότητας, μιας πρόωρης ομολογίας, ενός πολιτισμικού κενού.
Είναι μια ευλογημένη εποχή, η οποία εμπλέκει ολόκληρο τον κόσμο σε μια συνωμοσία αγάπης. Είναι μια νύχτα που ο χρόνος σκύβει προς το άγιο γεγονός.
«Τα Χριστούγεννα είναι η σεβαστή, ασύλληπτη του θαύματος θερμαντική ανάγκη» (Κ. Δημουλά). Είναι η ιδανική εποχή για να ανάψει η φωτιά της φιλοξενίας στο σπίτι και η φλόγα της φιλανθρωπίας στην καρδιά. Είναι ο χώρος φύλαξης για τις αναμνήσεις της αθωότητάς μας. Είναι ό,τι μπορεί να μας παρασύρει πίσω στις παραλυτικές στιγμές των παιδικών μας χρόνων. Ό,τι μπορεί να ανακαλέσει τον γέροντα στις χαρές της νιότης του. Ό,τι μπορεί να μεταφέρει τον ναύτη και τον ταξιδιώτη πίσω στο τζάκι και στο ήσυχο σπίτι του. Παραμένει η ρίζα της χριστιανικής αποκαλύψεως.
Στην Εκκλησία μας ακούμε τις ενεστωτικές εκφράσεις: «Χριστός γεννάται…», «Η Παρθένος σήμερον…». Μας προτρέπει να ζήσουμε το γεγονός της γέννησης ως συνεχές παρόν. Να συμμετέχουμε ως θεατές, ως υμνωδοί, ως προσκυνητές σ’ εκείνο το μυστήριο το οποίο επιτελέσθη στο φτωχικό σπήλαιο της Βηθλεέμ.
Ας ετοιμάσουμε την εσωτερική μας φάτνη, τη φάτνη της καρδιάς μας. Τα μηνύματα πολλά και βαρυσήμαντα. Αλλά, για να τα αφουγκραστούμε, χρειάζεται σιγή· χρειάζεται να σωπάσουν όλα μέσα μας, όλα γύρω μας, όλες οι φωνές της γης αλλά και ο θόρυβος της ψυχής μας.
Δεν είναι παράλογο, ούτε απραγματοποίητο να ελπίζουμε σε έναν καλύτερο κόσμο, σε ένα καλύτερο αύριο, σε μια καλύτερη κοινωνία, σε μια καλύτερη Εκκλησία, σε μια καλύτερη διαβίωση, σε μια καλύτερη επικοινωνία με τον συνάνθρωπο, σε μια καλύτερη σχέση με τον εαυτό μας, σε μια καλύτερη κοινωνία με τον Θεό.
«Την ελπίδα που έψαχνα τη βρήκα στα σπίτια που άναβαν φωτιά και στα άστρα που άναβαν ελπίδα» (Ο. Ελύτης).
Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Γιατί γεννιέται ξανά στη φάτνη των αλόγων. Γι’ αυτό ψάλλουν ξανά οι άγγελοι: «Δόξα εν υψίστοις Θεώ». Γι’αυτό οι μάγοι ταξιδεύουν απ’τα βάθη της Ανατολής. Γι’αυτό οι βοσκοί υποκλίνονται ταπεινά. Γι’αυτό το άστρο φέγγει επίμονο και εμείς γιορτάζουμε το όντως γεγονός. Στην επιδημία της πλεονεξίας και της αδικίας, στο αμόκ της βίας, στην καταναλωτική υστερία και στην πνευματική αδιαφορία που συρρικνώνουν το θρησκευτικό ενδιαφέρον, στις επιδείξεις πολυτέλειας και κενοδοξίας που παραμορφώνουν την ομορφιά της απλότητας και της αθωότητας, η αντίδραση των Χριστιανών είναι η βίωση προσφοράς και αγάπης. Κανένας κοινωνικός θεσμός, δεν μπορεί να αντικαταστήσει την Εκκλησία.
Από τον Σύλλογο Διδασκόντων, την μαθητική κοινότητα και τον Διευθυντή του Σχολείου, ευχές για «κύματα Χριστουγέννων» πάνω σ’αυτόν τον κόσμο, ώστε τα πάντα να είναι πιο ήπια, πιο όμορφα.
Καλά Χριστούγεννα και Ευτυχισμένο το Νέο Έτος 2026
Ο Διευθυντής και ο Σύλλογος Διδασκόντων
