Εκφορά του λόγου ένσαρκη στη μουσική μιας μοναδικής κλίσης!!!
Η ορθόδοξη εκκλησία μας στις 13 Φεβρουαρίου, τιμά την μνήμη των Αγίων Ακύλα και Πρισκίλλης ως σύμβολο συζυγικής πίστης και αγάπης. Η γιορτή τους προηγείται της εμπορικής εορτής των ερωτευμένων, στις 14 Φεβρουαρίου, την γνωστή γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου. Η ορθοδοξία θεωρεί ότι ο Άγιος Βαλεντίνος είναι «μια μυθοπλασία Δυτικής προέλευσης» και θέτει ως αντιπρόταση την εορτή των ερωτευμένων ζευγαριών στις 13 Φεβρουαρίου.
Με αφορμή αυτή την ημέρα, παραθέτουμε σχόλια του αείμνηστου καθηγητή φιλοσοφίας Χρήστου Γιανναρά (1935-2024), για το βιβλίο «Άσμα Ασμάτων», που η εκκλησία μας το κατατάσσει στην δεύτερη ομάδα στα «Ποιητικά-Διδακτικά» της Παλαιάς Διαθήκης. Το βιβλίο αυτό συνιστά μια ανθολογία ερωτικών ή γαμήλιων τραγουδιών στα οποία υμνείται σε ποικίλους τόνους και σε ωραιότατη λυρική γλώσσα ο έρωτας και τα δυνατά συναισθήματα που συνδέονται με αυτόν και που συνιστούν δώρα Θεού.
«… Όταν γεννιέται ο έρωτας, γεννιέται η ζωή. Έκθαμβοι ψηλαφούμε την ένδεια του βίου να μεταμορφώνεται σε πλούτο απρόσμενο ζωής. Καθημερινές στιγμές ρουτίνας, μεταλλάζουν σε εμπειρία γιορτής, γιατί η καθημερινότητα σαρκώνει τώρα την αμοιβαιότητα της σχέσης. Ούτε χρόνος υπάρχει με παρελθόν και μέλλον, ούτε χώρος, εγγύτερος και απώτερος. Στο πρώτο σημάδι αμοιβαιότητας που μας χαρίζει ο Άλλος, επενδύουμε όλη τη φυσική μας ορμή για ζωή. Δίχως κρατούμενα και δίχως μέτρο. Ζούμε μόνο για τον Άλλον και χάρη στον Άλλον. Τα δίνουμε όλα, τα παίζουμε όλα. Κάθε εξασφάλιση, κάθε σιγουριά. Τους δεσμούς και τις οφειλές μας. Το καλό μας όνομα, το κύρος ή τη φήμη μας. Τα σχέδιά μας, τις ελπίδες μας. Έτοιμοι για όλα, ακόμα και για το θάνατο, για χάρη του αγαπημένου.
Ο έρωτας είναι ή αμοιβαία θυσιαστικός, ή σπαραγμός και ρήξη – συμβιβασμός δεν υπάρχει. Η συμβατική ανοχή δεν συντηρεί τον έρωτα, ούτε ο μαζοχισμός της καρτερίας. Ο συμβιβασμός είναι μόνο ανελπιστία. Αντίθετα, η ρήξη τρέφει την ελπίδα για ένα επόμενο θαύμα που θα διαρκέσει. Ο επόμενος Άλλος θα με αποδεχθεί δίχως κρατούμενα, θα με ερωτευθεί δίχως όρια. Γι᾿ αυτό χρειάζομαι τη ρήξη, βίαιη και ανυποχώρητη. Για να με αποκαταστήσει ακέραιον στην παρθενία της αναμονής. Κι όταν ο επόμενος Άλλος εμφανιστεί, το παιχνίδι ξαναρχίζει παγιδευμένο στα ίδια γρανάζια της αδυσώπητης φύσης μας.
Άραγε, μπορεί να υπάρξουν δύο άνθρωποι που θα φυλάξουν το δώρο του έρωτα με καθημερινή ταπεινή προσπάθεια να αναιρεθεί ο αδυσώπητος τρόπος της φύσης; Είναι δυνατό να υπάρξουν ερωτευμένοι δυο άνθρωποι, που ζώντας τη μέθη της γιορτής θα συνυπολογίζουν κάθε στιγμή την απάτη της φύσης. Υπάρχουν άραγε περιθώρια να διαρκεί το θαύμα της ερωτικής έκπληξης με καθημερινή άσκηση αυταπάρνησης και αυτοπροσφοράς; …»
Μακάριος ο μανικός εραστής, μακαριστή η αβυσσοτόκος μανία.
