17η Νοέμβρη, ημέρα μνήμης και προβληματισμού…
«Πάει καιρὸς ποὺ πῆρα τὴν ἀπόφαση νὰ κρατηθῶ ἔξω ἀπὸ τὰ πολιτικὰ τοῦ τόπου. Προσπάθησα ἄλλοτε νὰ τὸ ἐξηγήσω. Αὐτὸ [...]
17η Νοέμβρη, ημέρα μνήμης…
«Πάει καιρὸς ποὺ πῆρα τὴν ἀπόφαση νὰ κρατηθῶ ἔξω ἀπὸ τὰ πολιτικὰ τοῦ τόπου. Προσπάθησα ἄλλοτε νὰ τὸ ἐξηγήσω. Αὐτὸ δὲ σημαίνει διόλου πὼς μοῦ εἶναι ἀδιάφορη ἡ πολιτικὴ ζωή μας. Ἔτσι, ἀπὸ τὰ χρόνια ἐκεῖνα, ὡς τώρα τελευταῖα, ἔπαψα κατὰ κανόνα νὰ ἀγγίζω τέτοια θέματα· ἐξάλλου τὰ ὅσα δημοσίεψα ὡς τὶς ἀρχὲς τοῦ 1967 καὶ ἡ κατοπινὴ στάση μου - δὲν ἔχω δημοσιέψει τίποτα στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τότε ποὺ φιμώθηκε ἡ ἐλευθερία - ἔδειχναν, μοῦ φαίνεται, ἀρκετὰ καθαρὰ τὴ σκέψη μου.
Μολαταῦτα, μῆνες τώρα, αἰσθάνομαι μέσα μου καὶ γύρω μου, ὁλοένα πιὸ ἐπιτακτικά, τὸ χρέος νὰ πῶ ἕνα λόγο γιὰ τὴ σημερινὴ κατάστασή μας. Μὲ ὅλη τὴ δυνατὴ συντομία, νὰ τί θὰ ἔλεγα: Κλείνουν δυὸ χρόνια ποὺ μᾶς ἔχει ἐπιβληθεῖ ἕνα καθεστὼς ὁλωσδιόλου ἀντίθετο μὲ τὰ ἰδεώδη γιὰ τὰ ὁποῖα πολέμησε ὁ κόσμος μας καὶ τόσο περίλαμπρα ὁ λαός μας στὸν τελευταῖο παγκόσμιο πόλεμο. Εἶναι μία κατάσταση ὑποχρεωτικῆς νάρκης, ὅπου ὅσες πνευματικὲς ἀξίες κατορθώσαμε νὰ κρατήσουμε ζωντανές, μὲ πόνους καὶ μὲ κόπους, πᾶνε κι αὐτὲς νὰ καταποντιστοῦν μέσα στὰ ἑλώδη στεκούμενα νερά. Δὲ θὰ μοῦ ἦταν δύσκολο νὰ καταλάβω πῶς τέτοιες ζημιὲς δὲ λογαριάζουν πάρα πολὺ γιὰ ὁρισμένους ἀνθρώπους.
Δυστυχῶς δὲν πρόκειται μόνον γι᾿ αὐτὸ τὸν κίνδυνο. Ὅλοι πιὰ τὸ διδάχτηκαν καὶ τὸ ξέρουν πὼς στὶς δικτατορικὲς καταστάσεις ἡ ἀρχὴ μπορεῖ νὰ μοιάζει εὔκολη, ὅμως ἡ τραγωδία περιμένει ἀναπότρεπτη στὸ τέλος. Τὸ δράμα αὐτοῦ τοῦ τέλους μᾶς βασανίζει, συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα, ὅπως στοὺς παμπάλαιους χοροὺς τοῦ Αἰσχύλου. Ὅσο μένει ἡ ἀνωμαλία, τόσο προχωρεῖ τὸ κακό.
Εἶμαι ἕνας ἄνθρωπος χωρὶς κανένα ἀπολύτως πολιτικὸ δεσμὸ καί, μπορῶ νὰ τὸ πῶ, μιλῶ χωρὶς φόβο καὶ χωρὶς πάθος. Βλέπω μπροστά μου τὸν γκρεμὸ ὅπου μᾶς ὁδηγεῖ ἡ καταπίεση ποὺ κάλυψε τὸν τόπο. Αὐτὴ ἡ ἀνωμαλία πρέπει νὰ σταματήσει. Εἶναι ἐθνικὴ ἐπιταγή.
Τώρα ξαναγυρίζω στὴ σιωπή μου. Παρακαλῶ τὸ Θεὸ νὰ μὴ μὲ φέρει ἄλλη φορὰ σὲ παρόμοια ἀνάγκη νὰ ξαναμιλήσω».
Δήλωση του Γιώργου Σεφέρη κατά της δικτατορίας, 28 Μαρτίου 1969, στο BBC.
Επέτειος 17ης Νοέμβρη
Είναι γεγονός ότι οι ιδιαίτερες συνθήκες που όλοι βιώνουμε αυτήν την εποχή μάς στερούν πολλές από τις καθημερινές μας συνήθειες.
Εορτασμός 17ης Νοεμβρίου
Σήμερα, 47 χρόνια μετά, τιμάμε και γιορτάζουμε την εξέγερση των φοιτητών στο Πολυτεχνείο την 17η Νοέμβρη τού 1973.
Η ημέρα αυτή έχει σηματοδοτήσει την ιστορία τής Νεότερης Ελλάδας και είναι πάντα επίκαιρη, για να διδάξει σε μικρούς και μεγάλους ότι το ισχυρό φρόνημα και η συλλογικότητα είναι δυνάμεις που καταλύουν τον φασισμό και τις δυνάμεις τής απολυταρχίας κάθε είδους, σε κάθε εποχή.
Στη σημερινή συγκυρία τής κρίσης, τής πανδημίας, των νέων δύσκολων ημερών μια τέτοια επέτειος έρχεται να θυμίσει σε όλους ότι η προσπάθεια, η τόλμη και η δύναμη των νέων ανθρώπων μπορούν να πετύχουν τον στόχο τους και να δικαιωθούν έμπρακτα.
Τότε, το 1973, με την εξέγερση των φοιτητών το οικοδόμημα τής χούντας των συνταγματαρχών άρχισε να τρέμει συθέμελα.
Το αποτέλεσμα αυτής τής εξέγερσης φάνηκε οκτώ μήνες αργότερα, όταν η χούντα κατέρρευσε και η δημοκρατία αποκαταστάθηκε στον τόπο που γεννήθηκε.
Το όνειρο των φοιτητών πήρε σάρκα και οστά οκτώ μήνες μετά τη θυσία τους.
Ας σταθούμε, λοιπόν, σήμερα ταπεινοί προσκυνητές μπροστά στη μνήμη των αγωνιστών τού Πολυτεχνείου και ας αναλογιστούμε το μεγάλο χρέος μας να διαφυλάττουμε τα αγαθά τής δημοκρατίας και τής ελευθερίας σε κάθε εποχή.
Η πίστη στο ομαδικό πνεύμα, στην αξία τής παιδείας και τής ελευθερίας τής έκφρασης, και η συνειδητοποίηση ότι νέοι κίνδυνοι υπάρχουν φανεροί ή ελλοχεύουν είναι παράγοντες οι οποίοι πρέπει να μας οδηγούν και να μας καθιστούν υπεύθυνους απέναντι στους εαυτούς μας και στο σύνολο.
