Ανάσταση του Χριστού: Μια δοκιμασία των αντοχών της λογικής μας
Τα Πάθη και η Ανάσταση του Χριστού δεν εμπλούτισαν μόνο την εκκλησιαστική υμνογραφία και τη ζωγραφική, αλλά και τη καθημερινή μας επικοινωνία με λέξεις ή φράσεις, που άμεσα παραπέμπουν στη πορεία του Θεανθρώπου προς το «εκούσιον πάθος». Παραδείγματος χάριν:
Οι Έλληνες μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης προσδοκούσαν την «Ανάσταση του Γένους».
Η διαπιστωτική φράση, πως ο καθένας μας κουβαλάει το «δικό του Σταυρό».
Η φράση «περιμένω την Ανάσταση», όταν θέλουμε να εκφράσουμε τη προσδοκία μας για καλυτέρευση των συνθηκών της ζωής μας.
Όσο και αν τα Θεία Πάθη και ιδιαίτερα η Ανάσταση του Χριστού δοκιμάζουν τις αντοχές του ορθολογισμού μας, δεν παύουν να αποτελούν βασική συνιστώσα της βιοθεωρίας μας. Βέβαια υπάρχουν και εκείνοι που υποστηρίζουν, πως κάποια δόγματα της θρησκευτικής μας παράδοσης δεν αντέχουν στην κριτική τής λογικής, σε μια εποχή, που το «σωματίδιο του Θεού» και η τεχνητή νοημοσύνη φιλοδοξούν να δώσουν απαντήσεις στα διαχρονικά ερωτήματα για τη δημιουργία του κόσμου. Τη μνήμη μας έχει στοιχειώσει, εδώ και πολλές δεκαετίες, το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι τον Χριστό τον πιστεύουν μέχρι το Σταυρό. Τα μετέπειτα γεγονότα δεν τα αντέχει η ανθρώπινη λογική.
Αν για τους πιστούς η Ανάσταση αποτελεί πηγή ζωής, για τον οφθαλμό της απιστίας στάθηκε κάρφος.
Υπάρχει λοιπόν δυσπιστία για την Ανάσταση του Χριστού;
Οι πρώτες ενστάσεις απέναντι στο υπερβατικό γεγονός της Ανάστασης ήρθαν από τους ίδιους τους μαθητές του κατά την πρώτη τους συνάντηση με τον Χριστό.
«Και ιδόντες αυτόν προσεκύνησαν αυτώ, οι δε εδίστασαν» (Ματθ 28,16).
Οι Έλληνες μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης προσδοκούσαν την «Ανάσταση του Γένους».
Η διαπιστωτική φράση, πως ο καθένας μας κουβαλάει το «δικό του Σταυρό».
Η φράση «περιμένω την Ανάσταση», όταν θέλουμε να εκφράσουμε τη προσδοκία μας για καλυτέρευση των συνθηκών της ζωής μας.
Όσο και αν τα Θεία Πάθη και ιδιαίτερα η Ανάσταση του Χριστού δοκιμάζουν τις αντοχές του ορθολογισμού μας, δεν παύουν να αποτελούν βασική συνιστώσα της βιοθεωρίας μας. Βέβαια υπάρχουν και εκείνοι που υποστηρίζουν, πως κάποια δόγματα της θρησκευτικής μας παράδοσης δεν αντέχουν στην κριτική τής λογικής, σε μια εποχή, που το «σωματίδιο του Θεού» και η τεχνητή νοημοσύνη φιλοδοξούν να δώσουν απαντήσεις στα διαχρονικά ερωτήματα για τη δημιουργία του κόσμου. Τη μνήμη μας έχει στοιχειώσει, εδώ και πολλές δεκαετίες, το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι τον Χριστό τον πιστεύουν μέχρι το Σταυρό. Τα μετέπειτα γεγονότα δεν τα αντέχει η ανθρώπινη λογική.
Αν για τους πιστούς η Ανάσταση αποτελεί πηγή ζωής, για τον οφθαλμό της απιστίας στάθηκε κάρφος.
Υπάρχει λοιπόν δυσπιστία για την Ανάσταση του Χριστού;
Οι πρώτες ενστάσεις απέναντι στο υπερβατικό γεγονός της Ανάστασης ήρθαν από τους ίδιους τους μαθητές του κατά την πρώτη τους συνάντηση με τον Χριστό.
«Και ιδόντες αυτόν προσεκύνησαν αυτώ, οι δε εδίστασαν» (Ματθ 28,16).
